یادت می آید که میگفتی آدم هایی هستند که وقتی غایبند حضورشان بیشتر احساس می شود،یادت می آید

که می گفتی این آدم ها گاه مخاطب حرف هایی قرار می گیرند که خود نباید بشنوند ، با این آدم هاست که

همیشه در گفتگوییم ، همیشه با اینها حرفهای خوبمان را می زنیم،به همین هاست که همیشه نامه هایی

می نویسیم که هیچگاه نمی فرستیم ...

و تو برای من حکم همین آدم ها را داری ...عمری با افکارت زندگی کردم و برای تو نگاشتم نامه هایی

که هیچگاه نفرستادم ...

و اکنون در مرز پایان سرنوشتم ، و بیشتر از همیشه به حضورت نیاز دارم ...

از تو سپاسگزارم که دست ناتوان مرا در دست های نیرومندت گرفتی و مرا تا بدین جا رساندی ، از تو

سپاسگزارم که مرا لحظه ای رها نکردی و دستم بگرفتی و پابه پایم بردی و همه راه  را به یاری خود

رهنمونم بودی . با تو آمدم ، بی هیچ هراس و دلهره ای ، چرا که روح همیشه مسافر من نمی توانست

جایی منزل کند و از رفتن و رفتن باز ایستد ... چرا که "هستم اگر میروم ، گر نروم نیستم ..."

و رفتم و رفتم ... و تو همچنان با من بودی و دستم در دستهای مهربان و نیرومند تو بود، با چشم های

تیزبین تو می دیدم و با اندیشه درست اندیش تو می اندیشیدم و با گوش های دقیق تو می شنیدم .

قلب بزرگ و پولادین تو در سینه ام می تپید . قلب تو بود اما در سینه ی من که گویی ضربان نداشت و

تپیدن نمی دانست .

دستم همچنان در دستهای تو بود و پاهایم پابه پای تو گام برمیداشت،چنانکه ما دو تن میرفتیم و هرکه

در پی ما می آمد جز اثر گام های یک تن نمی دید ...

اما اکنون تو را گم کرده ام ، دستهایم را رها کردی ... تو نیستی و من از رفتن بازمانده ام ...

نمی توانم ، نمی توانم  تنها قدم در راه بگذارم ...

رهبر بیداردل و هوشیار و توانای من ، ای که روح مرا بارور و نیرومند ساختی ، ای که پیغمبر من ،

امام من ، مقتدای من بودی ، چرا سکوت کرده ای ؟ چرا دور ایستاده ای ؟ نمیخواهی بیایی ؟ نمیآیی ؟

دست مرا رها کردی ؟ من بیتو چگونه بروم ؟ من بی تو راه رفتن نمی دانم ، نمی توانم . من کی بی تو

یک گام برداشته ام ؟ چرا مرا رها می کنی ؟ مرا به خودم وامیگذاری ؟ مرا به که می سپاری ؟

مرا بنگر ... شاگرد وفادار و دست پرورده ات را ، همیشه مریدت خواهم ماند ...

ای در وطن خویش غریب ،

برایم اهمیتی ندارد اگر روزی در راه تو همچون تو مجبور شوم در خاک بیگانه دفن گردم ... چرا که به

تک تک لحظات بیرنگم حیات بخشیدی و جاودانه شان کردی ، چرا که مرا امید آزادی بخشیدی وعصیان

را به من آموختی ...